Historyzm i ekspresja, czyli świat romantyzmu

Romantyzm, z punktu widzenia stylu architektonicznego, prawdę mówiąc, nigdy nie wykształcił całkowitej odrębności, niezależności oraz oryginalności. Cechą romantyczną, która jednak niewątpliwie zasługuje na zainteresowanie jest swoisty historyzm, który jest tu wyjątkowo widoczny, a dodatkowo posiada wiele uroku. Romantycy bowiem bardzo fascynowali się wszelkimi renesansowymi, a także gotyckimi przesłankami. Styl romantyczny można nawet w pewnym stopniu określić, jako tak zwany afektywny (duży nacisk kładzie się na emocje).

Obfitował on we wszelkiego rodzaju sztuczki, liczne zabiegi, które miały zaskakiwać, wprawiać w zdumienie. Przykładowo, podjęto się w tym czasie próby połączenia pejzażu oraz architektury, co zresztą było bardzo interesującym posunięciem ze strony architektów. W budowlach, skupiano się tylko na samej ich funkcjonalności, co również (jeśli nawet nie bardziej) na przenoszeniu odbiorcy w świat wyobraźni, fascynujących, pełnych ekspresji przeżyć. Z tego też powodu, dopuszczano się stosowania różnych środków, aby osiągnąć pożądany skutek.

Nie było więc ściśle ustalonych zasad i konwencji, a należało się jedynie trzymać pewnych, bardzo ogólnych ram.